Fashion kontra Fine-Art photography

Jak każdy, ale od serca.

2011-12-24T04:50:00.000-08:00

Wielkimi krokami zbliża się Wigilia. 2 godziny temu skończyłam robić farsz na ruskie, zabrałam się z siostrą za tradycyjne już życzenia świąteczne w formie zdjęć... Efekty przedstawiam poniżej.

Kochani, przede wszystkim życzę Wam wesołych, spokojnych, rodzinnych Świąt. Byście spędzili je w miłej atmosferze. Grubego sylwestra, a na Nowy Rok realizacji najskrytszych marzeń, zdrówka i dużo, dużo, dużo miłości i optymizmu!

formspring.me

2011-12-16T02:19:00.001-08:00

Ask me anything http://www.formspring.me/aniasroka

Jestem... podtekstem.

2011-12-01T12:21:00.000-08:00

Nastał grudzień, zimno, ciemno i ponuro. Dużo nauki, niedobór snu, czasu i porządnego jedzenia. Jedynie atmosfera świąt zaczyna się udzielać pozytywnie... W poprzednich komentarzach i wiadomościach prywatnych dostałam parę odzewów, by poświęcić jedną notkę sobie. Ciężko mi było zabrać się do niej, ale w końcu znalazłam chwilę wolnego czasu. Zaczynam... Urodziłam się w Bydgoszczy. Miałam mieć na imię Maciej, bowiem rodzice mieli nadzieję, że ich drugim dzieckiem będzie chłopiec. Nie wyszło. Urodziła się dziewczynka i do tego… ruda.

Mała Ania

Jako, że rodzice mają poczucie humoru nazwali mnie Ania. Ania po babci od strony taty i po Ani Shirley. Ruda – po babci od strony mamy i po dziadku od strony taty. Po dziadku od strony mamy odziedziczyłam sarkazm. W przedszkolu raczej łobuziara, nienawidziłam zupy szczawiowej, ale za to kochałam wszystkie występy – teatralne, muzyczne.

Ania w przedszkolu ( już pozowała) :P

Rodzice dali mi wybór – normalna szkoła podstawowa, albo szkoła muzyczna. Jak widać, jako 7-letnia dziewczynka podjęłam pierwsza poważną decyzję. Lubiłam być we wszystko zaangażowana, miałam tysiąc pomysłów na siebie, na to co chcę robić w przyszłości – od zakonnicy po aktorkę (skrajnie? Do połowy liceum byłam przekonana, że pójdę do szkoły aktorskiej!). Co dziwne, będąc „rudą” nie zyskałam przezwiska „ruda”. Siła nazwiska zwyciężyła. Minęło przedszkole, podstawówka, gimnazjum. Milion hobby na rok. Nauka gry na pianinie, jeździectwo, taniec, śpiew, teatr.

Kolejna pasja - konie!

Nadszedł czas liceum – kolejna poważna decyzja – klasa dwujęzyczna. I właściwie od liceum wszystko się zaczęło. Pojechałam na obóz integracyjny – poznałam wielu ludzi – w tym moją pierwszą fotografkę – Agatę „Jagę” Dondajewską, która stwierdziła „a chodź, zrobimy foty”. Zrobiła zdjęcia, wrzuciła na bloga. Spodobało się, więc spotykałyśmy się na kolejnej sesji.

Jedna z pierwszych sesji - zdj. Agata Dondajewska

Jaga namówiła mnie do założenia konta na maxmodels. Dostawałam wiele wiadomości prywatnych, nawiązywałam coraz to więcej kontaktów z różnymi fotografami, m.in. Anną Wegner (opisałam ją w poprzedniej notce), Sylwią Szyplik, Marią Pajek, Aliną Mirek, no i oczywiście – Marceliną „Złodziejką” Oczkowską. Próbowałam także zgłaszać się do różnych agencji, jednak z wielu powodów pomysł upadł. Mijały wakacje za wakacjami – podróże na stopa po Europie z moją miłością, wycieczki pociągami, kolejne sesje zdjęciowe.

Podróż na stopa do Amsterdamu.

W liceum odezwała się we mnie i mojej kumpeli dusza artystyczna – napisałyśmy kilka tomików haiku i 3 książki (które wydałyśmy!) charakteryzujące ‘społeczeństwo naszej szkoły’. Nasze wizje artystyczne przełożyłyśmy także na filmy z podróży i nie tylko…

Ponad rok temu Złodziejka zaproponowała mi udział w Warsztatach w Złodziejewie. Od tego czasu wszystko w tej sferze zaczęło się rozwijać. Nie wiadomo kiedy, w tym całym szaleństwie zaczęło to wszystko przeradzać się w prawdziwą pasję, miłość do fotografii, pozowania, modelingu. W grudniu 2010 podpisałam umowę z agencją. Ciężki był to czas dla mnie, nie tylko z powodu matury, ale także z powodów osobistych. Przyszedł maj – w sumie 11 egzaminów do ‘zaliczenia’, 4 lata liceum przeminęły w okamgnieniu. Kolejna ciężka decyzja – co robić z własnym życiem, z czym wiązać przyszłość? Modeling przemija, jest moją pasją, ale nie sposobem na całe życie. Pomysł o nauce kolejnego języka obcego. Chiński. Czemu nie? Przeprowadzka do Poznania, nowe otoczenie, nowi ludzie, uczelnia i fotograficy. Nawiązywanie kolejnych kontaktów modelingowych – poznanie Karoliny Miądowicz- według mnie zdecydowanie najlepszej poznańskiej fotografki. Kilka zleceń. Cały czas się rozwijam. W odpowiedzi na zadawane pytania – jaką jestem osobą? Na pewno jestem bardzo ambitna, nienawidzę przegrywać (niestety każda porażka mnie zniechęca), bardzo rodzinna i romantyczna.

Z najkochańszą siostrą!

Nie cierpię kłótni, sporów, niewyjaśnionych sytuacji. Wierzę w jedną miłość na całe życie, w dobroć ludzi i sprawiedliwość (i może jestem w swoich przekonaniach troszkę naiwna.). Czasem bywam wredna i ironiczna, ale w głębi duszy jestem dobrą osobą. Wszystkim się zawsze za bardzo przejmuje, panikuje, stresuje siebie i innych. Nie zdam matury! Nie dostanę się na studia! Nie znajdę mieszkania! Nie zdam kolokwium!

Czy rudy kolor włosów stanowił problem? Nigdy raczej nie spotkałam się z jakąś negatywną reakcją (może raz, miałam 10 lat, szłam przez park i ktoś powiedział: „idzie ruda, w gównianym płaszczu”, hahaha). Włosy raczej pomagają niż sprawiają kłopotJ. Kompleksy? Oczywiście! Jak każda dziewczyna w moim wieku, jest dużo rzeczy, które mi się w sobie nie podobają… Jestem niska, bardzo niska jak na modeling. Nie mam idealnej figury. Mój drugi palec u stopy jest dłuższy od największego (podobno to oznacza, że będę rządzić w związku) – nienawidzę tego! Ogólnie zdaje mi się, że modelki mają więcej kompleksów, niż dziewczyny, które się tym nie zajmują. Jest wywierana na nich presja - dbanie o linię, ciało. Właśnie to może stresować i doprowadzać do kompleksów i złego zdania o sobie, czy swoim ciele....

Jeszcze tylko przedstawię parę zdjęć z ostatnich sesji i lecę!

Fot. Magda Lipiejko

Zapowiedź kampanii dla "Friends with Benefits"
Zdj. Karolina Miądowicz, MUA + torebka Karolina Zgoła, płaszcz Friends with Benefits

Fot. Anna Wegner

Zapowiedź sesji. Fot. Karolina Miądowicz, stylizacja: Magdalena Herwich

Jeśli macie do mnie jakieś pytania, albo propozycję – piszcie! Bardzo chętnie odpowiem. Zapraszam do komentowania.

Patrząc przez trzecie okno.

2011-11-02T06:53:00.000-07:00

Kilka słów o jednej z moich ulubionych fotografek. Anna Wegner to bydgoska mistrzyni glamour, lingerie i beauty. Zaraża optymizmem, pomysłem, energią. Wie co robi - i podchodzi do tego z pasją. Na zdjęciach stwarza luźną atmosferę - ma wielkie poczucie humoru. Maluje obrazy szkłem, potrafi pokazać kobiece piękno w specyficznie piękny sposób. Jest osobą kreatywną, nie straszny jej makijaż i fryzura. Pierwszy raz spotkałyśmy się 2 lata temu, kiedy zaczynałam swoją przygodę z modelingiem. Od tego czasu bardzo często do niej wracam. Polecam serdecznie Panią Trzecieokno!

NA KONIEC: Stały punkt na sesji w klasie maturalnej ;)

Pozdrawiam i zapraszam do komentowania i dyskusji.

Backstage - czyli sesja od kuchni.

2011-10-26T10:53:00.000-07:00

Kocham backstage'e w formie filmu. Uwielbiam! Obejrzałam tysiące filmików z sesji na youtubie i chcę zaprezentować jeden z moich ulubionych (Anja Rubik dla Vogue UK)

Piękna gra naszej topmodelki, cudowne sukienki, mega ruchy. Do tego świetny montaż i muzyka!
A tutaj kilka z moim udziałem
Złodziejewo: (by eneptor)

Zlot w Złodziejewie:

Tzw. "Przedzmierzch"

I mój osobiście ulubiony - sesja napoleońska Sylwii Szyplik (film by gnojasz)

Komentujcie filmy, może sami macie lub oglądaliście ostatnio jakiś ciekawy? Czekam na linki do backstage'y! Dzisiaj wpis krótki, bo nauka na mnie czeka. I oczywiście program "Top Model", który (mimo tego, że jest żałosny) - oglądam. Zapraszam do komentowania.

Chwila dla "Top Model - zostań modelką" - czyli programie przekłamującym obraz modelek.

2011-10-25T10:52:00.000-07:00

Byłam wielką fanką programu Tyry Banks o modelkach, które spełniają swoje marzenia. Z przyjemnością zasiadłam do polskiej wersji i po pierwszym odcinku zachciało mi się, krótko mówiąc, wymiotować. Dziewczyny, które nie szanują siebie, przed całą Polską robią z siebie idiotki polewając na siebie syrop klonowy czy obsypując się mąką, tylko po to by „szanowne” JURY mogło sprawdzić czy są na tyle „silne osobowością”, by zaistnieć w świecie mody. Owszem, trzeba być silnym, ale chyba trochę pod innym względem. Do dziś wraz z moją kumpelą, oraz milionem innych ludzi, którzy kliknęli „lubię to” w grupie o nazwie: „Paulina Papierska została Tap Madl, ale nigdy nie będzie Top Model”, zastanawiamy się czemu pierwszą edycję programu wygrała szara mysz. Nie dość, że za każdym razem płakała, wzbudzając nie tyle litość, ile żałość; żaliła się jaka to ona jest biedna, bo urodziła się na wsi; krzywdziła rodziców cały czas wspominając jak to w domu jest źle… Nie miała wzrostu, szczególnej twarzy, zawaliła wiele zadań, nie potrafiła chodzić na wybiegu, nie docenili jej w Mediolanie, była rozchwiana emocjonalnie, nie znała żadnego języka obcego (NAWET ANGIELSKIEGO!)… Można tak wymieniać i wymieniać, ale ona właśnie wygrała. Miałam wrażenie, że tak naprawdę wygrana była od początku ustawiona, bo jury przepychało ją z tygodnia na tydzień, mimo tego, że były od niej lepsze. Po programie świat się jednak zmienił – już nie wszyscy byli „NA TAK”. Koleżanki z programu zaczęły robić kampanie i edytoriale dla polskich i zagranicznych firm i magazynów (np. Ola dla OCHNIKa). Paulina została z wygraną. Lecz bez pracy, propozycji, wybiegów, sesji… W drugiej edycji zaczęło się robić bardziej „gorąco” dla publiki, mniej „ciekawie” dla wtajemniczonych. Dotykanie piersi jednej z uczestniczek przez Dawida Wolińskiego? Jak dla mnie ździebko nie na miejscu. Wprowadzenie do szczęśliwej trzynastki murzynki, dziewczyny z tatuażem, dziewczyny która schudła 20 kg, dziewczynki niedojrzałej, kobiety po porodzie, dziewczyny wstydliwej, dziewczyny z dziwną twarzą, Ukrainki itd. Czyżby to test na tolerancję dla Polaków? A może chęć wzbudzenia kontrowersji, a nie ukazania prawdziwej pracy modelek? Od roku mamy modę na ‘modeling’, tak jak 4 lata temu zaczęła się moda na ‘taniec’. Wtedy wszyscy byli tancerzami, teraz wszyscy są modelkami, modelami, bo mają konto na maxmodels. Ciekawe co będzie kolejnym hobby nastolatków za parę lat. A może „moda na modę” nie przeminie? Szkoda, że ludzie myślą, że modelką może być każda… Że to tylko łatwy sposób na zarobienie pieniędzy, albo na posiadanie super zdjęć na naszą-klasę. Boli to, że ludzie którzy się na te tematy wypowiadają, tak naprawdę nic o tym nie wiedzą. Ideał modelki, to nie tylko kwestia wyglądu (chociaż oczywiście liczy się on najbardziej – nogi aż po sufit, szczupła sylwetka, plastyczna/fotogeniczna twarz, zadbane dłonie, stopy, włosy, brak sztuczności, opalenizny, depilowanych brwi), ale także kwestia zachowania. Niektóre rzeczy trzeba wypośrodkować. Produktem jest ciało, lecz sprzedajemy tylko jego obraz. Należy pamiętać, że modelka powinna się szanować. Jeśli nie chce pozować nago – nie musi! To nie jest wcale „być albo nie być w modelingu”. Powinna być cierpliwa – godziny spędzone na makijażu, podczas robienia zdjęć niekiedy mogą się dłużyć; mieć styl, klasę, być dobrze wychowaną, ale także wiedzieć czego oczekuje od pracodawcy. Modelka ma prawo dowiedzieć się przed sesją/pokazem wszystkiego o nim – zakresie pozowania, stylu, wynagrodzeniu za pracę. Nie jest odkryciem, że na casting przychodzi się bez makijażu, w czystych włosach, obcisłych ciuchach podkreślających sylwetkę. Trzeba podawać prawdziwe wymiary – kłamstwo zawsze wychodzi na jaw. Przede wszystkim ideał modelki to osoba obowiązkowa, punktualna (!), wytrzymała i odporna na krytykę. Świat mody bywa okrutny (czyt. „Jesteś grubym karłem, nie nadajesz się, nara” – słowa które mniej/więcej usłyszałam). Nie ma co ukrywać, że praca modelki jest ciężka. Ale gdy połączy się ją z pasją do pozowania, poznawania nowych sztuk fotografii, spojrzeń na ludzi, otaczający świat – może okazać się pięknym zajęciem, które może wnosić do naszego życia nowe doświadczenia, wspomnienia i trochę pieniążków J. Pozdrawiam wszystkie modelki te zaczynające i te bardziej doświadczone J. Zapraszam do dyskusji!

Warsztaty w Złodziejewie.

2011-10-21T05:14:00.000-07:00

Pierwszy post, a właściwie drugi po "wprowadzającym" chciałabym poświęcić dla miejsca, do którego co jakiś czas, z uwielbieniem powracam. W miejscowości Zalesie, w Pałacu "Jasminum" odnalazłam swojego rodzaju oazę. "Warsztaty w Złodziejewie" (bo tak właśnie nazywa się przedsięwzięcie kolonii artystycznych, których szefową jest wspaniała fotografka jak i zjawiskowa kobieta - Marcelina Oczkowska) to miejsce spotkań twórczych ludzi - fotografów uczących i tych którzy chcą być uczeni, profesjonalnych modelek - kobiet z emocjami, znakomitych wizażystów i projekantów, które potrafią podążyć za wizją 'sesji złodziejewskich'. To nie jest nic nie znaczący dla nikogo, kto w tym uczestniczy, event. Złodziejewo bowiem wprowadza w moje (chociaż śmiało mogę także wypowiedzieć się za innych - nasze) życie chwile oderwania od rzeczywistości, chwile artystycznych wzruszeń, chwile emocji, które pozostają w nas na bardzo, bardzo długo... Pałac jest otoczonych przez magiczny park, w którym każdy może znaleźć jakiś klimatyczny zakamarek dla siebie. Sam budynek ma w sobie niesamowitą atmosferę, która jest pięknie oddawana na fotografiach tworzonych przez uczestników, jak i samych prowadzących... Tam nie cyka nie foteczek - tam powstaje prawdziwa sztuka. Przedstawiam kilka zdjęć ze Złodziejewa...

fot. Marcelina Oczkowska

fot. Berenika Łysogórska

fot. Dominika Woźniak

fot. Karol Kalinowski

fot. Andrzej Fetish Frankowski

fot. Tamara Kretowicz-Dobrychłop

fot.Tamara Kretowicz - Dobrychłop

fot. Joanna Kozłowska

fot. Beata Banach

fot. Ryszard Lebmor

fot. Grzegorz Wijata

fot. Łukasz Eutanator Pietrzykowski

By zobaczyć więcej zdjęć KLIKNIJ TU. Polecam serdecznie ten odrealniony, piękny świat...

Nieznany teren.

2011-10-21T04:35:00.000-07:00

Witajcie.
Założyłam tego oto bloga by przedstawić Wam świat fotografii od kuchni - z punktu widzenia modelki. Będę Wam przekazywać moje przemyślenia, owoce mojej pracy, przedstawiać różnych fotografów z którymi współpracuję, prezentować ciekawe projekty fotograficzne (i nie tylko). Chcę przybliżyć ludzi do tematów, które są bardzo schematycznie odbierane, obalić niektóre stereotypy (przykładowo: modelka - idiotka, fotograf - zboczeniec) oraz ukazać pracę modelki, która z pozoru łatwa, w wielu przypadkach może okazać się wycieńczająca fizycznie i wymagać od modelki poświęceń, cierpliwości i specyficznego, zdystansowanego podejścia. Mam nadzieję, że blog zostanie odebrany pozytywnie :). Pozdrawiam serdecznie i zapraszam do komentowania przyszłych postów.